#365/2

Amadeu!

misschien vind je dat ik doordraaf. daarom heb ik vannacht besloten dat ik best iets langzamer mag gaan. ik heb ten slotte een jaar. een jaar om jou mee te nemen in mijn wereld. de afloop is al bepaald; jij zult mijn brieven lezen, in mijn wereld kruipen en je er veilig -warm, opgekruld, donszacht, slaperig soezelig- in nestelen. om nooit meer weg te gaan.

so welkom in mijn wereld. de start van de dag maak ik eigenlijk nooit mee. ik slaap altijd. ik begin de dag slapend. hoe goed is dat? heb ik al verteld, Amadeu, dat ik in een hangmat slaap? het geeft me zo’n geborgen gevoel. zo’n gevoel dat je gedragen wordt, gewiegd, beschermd. warm en veilig opgekruld. als een baby! elke ochtend is het een hele bevalling (hihi) om eruit te komen. zelfs dat klopt. misschien een beetje een vreemde vergelijking voor mensen die het nooit hebben meegemaakt. alhoewel, iedereen heeft zijn of haar eigen geboorte meegemaakt. ik bedoel natuurlijk, mensen die hier niet elke dag so bij stilstaan als ik doe. maar ik zie elke dag als een nieuwe geboorte. als een kleine baby kijk ik om me heen en vraag me af waar ik beland ben. ik zuig langzaam in me op wat voor dag het beloofd te worden. als de zon schijnt bijvoorbeeld heb ik de halve dag al in the pocket – een goed begin is namelijk het halve werk. werk is trouwens een raar woord en een raar fenomeen. wie heeft het bedacht? waar maakt iedereen zich druk om en rent men elke dag, reist men elke dag door files en volgestouwde treinen – die ook nog eens vertraging hebben, om te komen op de plek waar ze alleen maar zijn gekomen om zo snel mogelijk weer weg te gaan. terug in de stinkende file, de lawaaierige trein, de overvolle winkel waarin iedereen snel een kant-en-klaar maaltijd hoopt te scoren – het liefst afgeprijsd omdat hij opmoet (wist je dat veel mensen deze woorden -op en moeten- van elkaar scheiden? maar het is echt één woord) voor hij bederft en wegschimmeld. vreselijk vind ik het. ik heb bewust gekozen niet mee te doen in deze race. alle bacteries en allen negatieve energie waaraan een mens wordt blootgesteld is werkelijk onvoorstelbaar, levensbedreigend – als gevaarlijk-bijtend-brandbare stofdeeltjes die vrijkomen bij een chemische brand. ik verbaas me er altijd over dat hierover geen groot alarm wordt geslagen. maar daar gaat het nu niet om.

een dag kan ook regenachtig, winderig, koud en kil beginnen. dan is er meer aan de hand. de geboorte verloopt niet vlekkeloos en heeft een duwtje nodig – een duwtje in de rug. ik maak een soort couveuse en sluit deuren en ramen – en gordijnen. zet de verwarming aan en de stereo. een cd met geruststellende klanken. ik vlei mezelf dan voor de verwarming met een kleedje. totdat de dag rijp genoeg is om hieruit te komen. pas dan begint het, pas dan leef ik. mijn ervaring is dat een soort van vroeggeboorte, een overhaast besluit me eroverheen te zetten, het tegenovergestelde bewerkstelligt. langzaam lijk ik te verschrompelen en zelfs ademhalen kost moeite, doet pijn. ik sleep mezelf aan mijn haren door zo’n dag heen en ben pas weer terug bij mezelf als ik terug wordt geworpen op mezelf in mijn hangmat. dan besef ik pas hoe nipt ik het gered heb – bijna was het leven me deze dag tussen de vingers doorgeglipt. soms denk ik dat het ook wel eens zo zou kunnen zijn dat het leven pas begint als men in slaap valt. maar als ik daar langer over nadenk zou dat betekenen dat terwijl ik dit schrijf – ik slaap. dat brengt me altijd so in verwarring, dat ik denk, so… ik stop daar maar mee. met dat te denken. we zijn daar niet voor geschapen – om zo te denken. het zet alles op z’n kop en gaat tegen de zwaartekracht in. dat moeten mensen niet willen. dat moeten we niet doen. maar Amadeu, ik vraag nu jou. hoe is jouw dag ontvangen?

Lucretia

Advertenties

2 reacties

Opgeslagen onder 365

2 Reacties op “#365/2

  1. lisette

    Heej L,
    Ik vroeg me twee dingen af:
    waarom schrijf je “so”?
    en krijg je geen zere rug van in een hangmat slapen?
    Ow en eigenlijk nog iets: ik zie geen illustraties…klopt dat?
    Liefs!

    • Lisette,
      wat ben jij een oplettende lezer. ik schrijf ‘so’ omdat ik dat laatst eens hoorde van een bekend en intelligent persoon. het klonk zo mooi! je kan het gebruiken als je ‘dus’ bedoelt (en zo suggereren en impliceren dat je tweetalig bent en je even vergist) maar je kan het ook gewoon gebruiken als je ‘zo’ bedoelt. ik vind de ‘z’ so’n harde klank dus geef daar niet de voorkeur aan. geeft dat antwoord op je vraag Lisette?
      van je vraag over mijn rug schrik ik een beetje. ik ga meteen een afspraak maken bij de huisarts om dat na te checken. want ik heb wel eens lanst van mijn rug. als dat met hangmat te maken heeft moet ik misschien anders gaan liggen?
      de tekeningen, goed dat je het zegt. ze hebben vertraging opgelopen maar gaan dat ruimschoots goed maken omdat ze wondermooi zijn en mij so mooi weergeven.
      Lisette, bedankt voor je vragen en ik hoop dat je mijn leven blijft volgen. ik zal proberen duidelijker te schrijven maar als je toch nog eens vragen hebt mag je ze stellen hoor. ik begrijp alles ook niet altijd in één keer.
      Lucretia

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s