#365/3

Amadeu,

tjonge. wat apart eigenlijk om te schrijven naar iemand die niet reageert. maar je kan ook niet al hebben gereageerd want je hebt de brieven nog niet gelezen. als ik een brief van je zou ontvangen zou het geen reactie zijn maar een actie. een geweldige actie. ik zou me verheugen en verblijden en ik zal dankbaar gestemd zijn. mijn hart zou overstromen nog voordat ik de brief had geopend. het zou niet eens in me opkomen dat je er iets naars in zou hebben gezegd. iets wat enigszins afwijzend of afwijkend zou zijn. hij zou perfect zijn, omdat jij dat bent. smetteloos wit papier zou het zijn, inktzwarte inkt. een tien met een griffel zou je ontvangen van de juffrouw, ze zou je hebben aangemoedigd te blijven schrijven omdat de dictees van jouw hand als kunstwerk met kop en schouders uit zou steken boven het gekrabbel van je leeftijdsgenoten. je gebruikt krullende kalligrafie als letters. punten en komma’s op de juiste plek, net als de tekens van aanhaling en vragen. de uitroeptekens incluis. ze zouden helemaal niet schreeuwerig overkomen. zachtjes zouden ze slechts benadrukken -aanstippen als de puntjes op de i- welk een woorden hadden neergestreken op het papier en in mijn hart. ik zou de brief koesteren, de geur ervan opsnuiven om nooit te vergeten. omdat je geuren altijd herinnert, wist je dat?

maar Amadeu. zover is het nog niet. ik ben degene in actie. ik laat jou delen in mijn leven. vind je niet dat ik teveel praat of teveel nadenk? kan je me nog volgen? soms heb ik het gevoel dat ik in een vacuüm leef en dat de rest van de wereld een andere tijd heeft, een andere waarheid. ik denk dat de wereld nog niet klaar is voor mij, voor mijn gedachten. andersom denkt de wereld waarschijnlijk dat ik nog niet klaar ben voor hen. dat ik te snel ga, of te langzaam – of andersom. anyhow, het loopt niet synchroon – het stoort en kraakt en piept en schemert en sneeuwt.

tijd is in deze een vreemd begrip. weet je, soms zou ik willen dat ik de tijd stil kon zetten – bijvoorbeeld op een moment dat onze blikken elkaar kruisen, exactly op dat kruispunt. soms zou ik willen dat ik de tijd door kon spoelen – weg van die saaie weg, naar een nieuwe spannende kruising van onze blikken, zonder een T- X- of Y- splitsing. soms zou ik van een afstandje de tijd willen beschouwen -vanuit een helikoptervisie of juist vanuit het kikvorsperspectief- en een moment uitkiezen om er mijn rol in te spelen. om iets te voorkomen – een botsing van mens of blik, wist je dat daar het woord blikschade vandaan komt? – of juist iets te bewerkstelligen – een vriendelijke botsing van onze blikken. ik denk dat jij me begrijpt Amadeu. daarom ben jij de eerste aan wie ik dat vertel. ik denk dat jij denkt hetzelfde. op een bijzondere wijze maak ook jij geen deel uit van de massa, van de wereld. je beweegt je er in – maar doorbreekt het vacuüm rondom je nooit. ben je eenzaam Amadeu?

Lucretia

Advertenties

3 reacties

Opgeslagen onder 365

3 Reacties op “#365/3

  1. lisette

    grappig dat je schrijft over te langzaam of te snel gaan…ik heb pas zoiets meegemaakt in een schoenenwinkel…daar leek de wereld te langzaam te gaan of ik juist te snel. Herkenbaar dus!

  2. Judith

    Super leuk !

  3. @Lisette; misschien is het voor jou ook tijd om je belevenissen op te schrijven dan? bijvoorbeeld over wat je meemaakte in de schoenenwinkel en welke schoenen het betrof. dan heb je al best een stukje.
    @Judith; wat vind je precies super leuk? ik snap het niet helemaal. het was best een serieuze brief. maar misschien bedoel je dat het superleuk zou zijn als Amadeu mij een brief zou sturen?
    Liefs Lucretia

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s