#365/91

20110623-110434.jpg

Amadeu,

vandaag ben ik weer beter en het leek me beter er het beste van te maken. ik ben bij het krieken van de dag vertrokken naar het uitzendbureau. en ik was er aangekomen, mocht je je dat afvragen. zijweggetjes heb ik genegeerd en recht op mijn doel ging ik af. vanwege het gegeven dat de ochtendstond goud in de mond schijnt te hebben leek me het wel een winstgevend initiatief. ik zou de eerste en so de beste kandidaat zijn voor de mensen van het uitzendbureau.

toen de mensen van het bureau (uitzend, niet politie) op deze druilirige dag aan het werk gingen keken ze helemaal niet alsof ze er zin in hadden, de mensen. waarom doen ze het dan, vroeg ik me af. maar niet hardop, niet hardop. de mensen van het bureau leken het niet eens op prijs te stellen dat ik so mooi op tijd was. ze boden me eerst koffie aan wat ik heb geweigerd en vroegen me plaats te nemen in de wachtkamer, wat ik niet heb geweigerd. maar begrijpen deed ik dat niet helemaal. ik was tenslotte de eerste en enige en desalniettemin moest ik wachten. op een plots moment – als door de bliksem getroffen – stond de mevrouw op en liep op me af. ik schrok er een beetje van. ze keek me indringend en onderzoekend aan terwijl ik twijfelend opstond. schuifelend en met tegenzin volgde ik haar naar het bureau (schrijf, niet politie). ze nam plaats en vroeg mij dat ook te doen. ik durfde niet te weigeren. het was een heel officieel moment en het zweet des aanschijns en des angst brak me uit.

in een waas gaf ik antwoord op veel te persoonlijke vragen. de mevrouw ging sodoende over mijn grens en net als bij de groene bank wist ik mezelf op het nippertje te redden door in slaap te vallen. toen ik ontwaakte zat ik nog steeds in de stoel en de mevrouw keek me nog steeds indringend en onderzoekend aan – misschien zelfs argwanend. ze had een straaltje water in mijn nek gegooid wat me deed ontwaken, zo bleek. zo bleek als mijn gezicht was, zo bleek waren de druppels zweet op mijn rug, niet meer te onderscheiden van de druppels water die ze in mijn nek had gegooid. de druppels regen stroomden langs de ramen alsof er niets gebeurd was. de tranen stroomden over mijn wangen alsof er wel iets gebeurd was.

‘heeft u dit vaker?’ vroeg de mevrouw die me uit zou gaan zenden.

Lucretia

Advertenties

3 reacties

Opgeslagen onder 365

3 Reacties op “#365/91

  1. Nadia

    Oeh spannend! Echt zo’n ‘wordt vervolgd’ verhaal! Maarja, dat sowieso, want morgen komt er weer een brief… Ben erg nieuwsgierig!!

    ❤ Nadia

  2. Gesiena

    Lieve Lucretia,

    Misschien weet men bij het uitzendbureau niet welke baan men je aan kan bieden…geef ze dan mijn suggestie maar: woordkunstenaar. Vertel hen dat je verhalen het vermogen hebben anderen te laten glimlachen en daar is zeker behoefte aan op de arbeidsmarkt.

    Succes gewenst,
    Gesiena

    • Gesiena,
      tjonge. dat is aardig om te zeggen. ik neem deze reactie mee in mijn portfoilio en CV. bedankt. als je nog eens vaker iets aardigs wilt zeggen hoor ik het graag. vooral als het woord kunstenaar erin zit. dat doet me deugd.
      vriendelijke groet,
      Lucretia

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s