#365/93

20110623-024849.jpg

Amadeu,

bij de vervolgafspraak ben ik niet komen opdagen. ik voelde me er gewoon niet prettig bij. ik zoek een nieuw bureau. eentje waarbij ik met de metro moet. slecht voor het milieu maar goed voor de mensen, voornamelijk voor de Amadeus en Lucretia’s. dan kunnen ze elkaar weer een keer zien. want dat is alweer gruwelijk lang geleden. en dat is niet goed voor de mensen. ik ging jou heel erg missen en ik kon me je gezicht al bijna niet meer herinneren en je stem en hoe je ruikt en een eerste gruwelijke seconde lang twijfelde ik aan je bestaan. een tweede gruwelijke seconde twijfelde ik eraan of je nog wel leefde. de derde gruwelijke seconde twijfelde ik aan jouw liefde voor mij.

1.2.3. secondes – die 1.2.3. jaren leken te duren. ik snakte naar adem en de angst sloeg me om het hart – wat pijn deed. toen viel ik in slaap.

ik wist bij het ontwaken wat me te doen stond. jou opzoeken. dus verbleef ik de hele gruwelijke dag in de metro. maar geen jou gezien! had je je verstopt? of was je er gewoon echt niet? net toen de moed me in de schoenen zonk en ik er het bijltje bij neer wilde gooien en de pot de ketel wilde verwijten dat hij zwart zag – net op dat moment, die ene seconde – voorafgaand aan de seconde dat de zon achter de wolken bleek te schijnen, er na regen zonneschijn komt en de schoenmaker bij zijn leest blijft… die seconde bleek en verscheen en bleef jij.

wat ben je mooi! en wat zette je je gracieus neer in het zitje. wat keek je onverstoorbaar nonchalant de wereld in. met de doppen van je Ai-Foon in je oren. welke muziek klinkt er? het moest wel – het kon niet anders – een liefdeslied zijn voor mij.
ik besloot het mee te luisteren en stond niet meer in voor mezelf. het overweldigde me so je weer te zien, dat kan geen pen beschrijven. ook niet so een Bic-pen die toch heel wat schijnt te kunnen. twee kilometer aan lijntjes! las ik in de metro die in de metro lag te slingeren. maar dat terzijde.

ik rende op je af maar – de metro remde abrupt omdat de mensen gealarmeerd waren van mijn enthousiaste kreet (je had het ook voor gillen of schreeuwen aan kunnen horen, dat is correct) en onverwacht woeste beweging. de beveiligingsmensen sprongen op mij. ik wilde dat ik hier het woordje ‘af’ aan toe kon voegen maar nee. ik werd gevloerd op de vloer van de metro en lag aan je voeten – wat ruiken ze lekker – ik viel ervan in slaap.

Lucretia

Advertenties

1 reactie

Opgeslagen onder 365

Een Reactie op “#365/93

  1. Nadia

    Oei Luc, das niet best! Zowel het niet naar werk zoeken als beveiliging die op je springt… Je moet een job-coach. Die je helpt met werk zoeken en daar wennen, snap je? Enneh… Juich in het vervolg in jezelf, wil je?

    succes ermee!

    ❤ Nadia

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s