#365/113

20110711-111936.jpg

Amadeu,

het zat er aan te komen – omdat jij er nog steeds niet aan kwam, moest ik zelf de ceremonie leiden van de dode vogel begrafenis. er was geen familie aanwezig. slechts enkele belangstellenden. so gaat het in deze tijd, dat een dode vogel zomaar ergens kan liggen dood te zijn zonder dat er een enkele mensen- en/of vogelziel zich om bekommert. ze vliegen allemaal door alsof er niets gebeurd is. treuren moeten ze!

‘janken vogels! één van jullie heeft zichzelf doodgevlogen! hebben jullie dan geen enkel gevoel in jullie gevederde lijfjes?’
dat moest er even uit. toen dat eruit was ging de rest er wat vrediger aan toe. het begon met een minuut stilte. telkens als er een vogel floot ging de minuut opnieuw in. respect moet je afdwingen. uiteindelijk was het gelukt en was er stilte. een volle minuut. daarna ging ik snel rustig verder.

ik had de vogel in een beklede schoenendoos gedaan. bekleed aan de binnenzijde met roze veertjes uit de knutselclownwinkel. nep hoor, niet van echt roze vogels. lekker zacht, dat wel. verder zaten er ook witte watten als wolkjes aan de bovenkant geplakt so dat de dode zich thuis zou voelen. ik had er schelpen in geplakt zodat als hij er zijn oor te luister zou leggen hij het ruisen van de zee zou horen en dan in combinatie met de veren en watten denken dat het de wind was en dat hij vloog. als dode vogels zouden kunnen denken dan hè. verder was de doos bezaaid en opgevuld met bloemen vanwege de rouw en de sterfelijkheid en vergankelijkheid en nieuw leven. om dat uit te leggen is een iets te lang verhaal. maar geloof me, de gedachte erachter is heel mooi. ook de gedachten over de kleur. de bloemen hadden alle kleuren van de regenboog en de buitenkant van de doos was wit of zwart, dat weet ik niet meer. en om hem nu weer op te graven… maar geloof me, de gedachte erachter was heel mooi.

so. om een lang verhaal kort te maken. na de minuut stilte – welkom – ode aan de dode opgedragen – gehuild – lied geneuriet want zingen ging niet meer – spijt betuiging vanwege dat het mijn raam was die hem te pletter had doen slaan – gehuild – ruimte voor andere bijdragen – maar die waren er niet – so jammer – gat gegraven – doos erin – zand erover – niets meer aan doen.

je vraagt je misschien af hoe ik dit allemaal kon doen terwijl ik gister nog so in paniek was en ten einde raad. maar dat heb ik geleerd. om te stoppen met so paniekerig te doen en dan rustig en beheerst de taak te doen die me te doen staat. ik zeg dan tegen mezelf ‘focus!’ en dat doe ik dan. dat is beter voor de mensen – en de vogels. moet je ook eens doen Amadeu.

volgende taak: vogelstikker vervangen door vogelverschrikker.

Lucretia

Advertenties

4 reacties

Opgeslagen onder 365

4 Reacties op “#365/113

  1. Nadia

    Luc, ik ben trots op je! goed gedaan en een waardige begrafenis ook! je bent een goede dierenvriend 🙂 succes met de volgende taak!

  2. willemgerardus

    Dat verdriet so mooi kan zijn!

  3. thera

    i agree, mooi verhaal en mooie tekening!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s